پس از شکست گروه طالبان، به وسیله نیروهای بین المللی ناتو و همپیانانشان، انتظارات هزاره ها از حکومت پساطالبان این بود که در ساختار سیاسی حضور حداکثری داشته باشند و یا براساس توافقات کنفرانس بن که اقوام براساس جمعیت و نفوذی شان در ساختار سیاسی حاکمیت مشارکت داده شوند. اما پس از تشکیل حکومت موقت، انتقالی و جمهوری اسلامی، عده ی بسیار اندک از شخصیت های هزاره در ساختار حکومت افغانستان قرار گرفتند. هرچند با حمایت قدرت های منطقه ای فضای بازی سیاسی تاحدودی ایجاد شده بود و باتوجه به این فضا، هرگز فرصت عرض اندام هزاره ها در ساختار سیاسی فراهم نگردید و معاهدات کنفرانس بن، صرفا روی گاغذ ماند و جنبه عملی پیدا نکرد.
کرزی در مقام سکانداری افغانستان نوین، از نظر تعامل با هزاره ها در سلسله حاکمان پیشین قرار گرفت و حداقل سهم مشارکت هزاره ها در ساختارسیاسی و تصمیم گیری های کلان کشور را نیز، فراهم نکرد.